عضویت ورود

مشاوره تلفنی 09111390225

اینستاگرام

واتساپ

استان گیلان-رشت-خیابان معلم-بعد از استانداری-بن بست معلم-ساختمان ایران-طبقه ۲-واحد ۴

گزارش وجود اشتباه در این متن

نظریه مشورتی شماره 1232/95/7 اداره کل حقوقی قوه قضاییه مورخ 1395/05/27 نظریات مشورتی قوه قضائیه

شماره نظریه : 1232/95/7
شماره پرونده : 735-1/186-95
تاریخ نظریه : 1395/05/27

استعلام :
پس از تشریفات قانونی حکمی که محکمه صادر می نماید محکومیت شخص حقیقی باید باشد یا شخص حقوقی یا مجموع هردو؟ به عبارت دیگر دادگاه در حکم صادره آیا باید اینگونه اعلام دارد که رئیس اداره ... محکوم به پرداخت دیه ... می باشد و یا ...اداره مربوط...؟
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه :
1- با توجه به ماده 143 قانون مجازات اسلامی 1392 در مسئولیت کیفری، اصل بر مسئولیت شخص حقیقی است و شخص حقوقی در صورتی دارای مسئولیت کیفری است که نماینده قانونی شخص حقوقی به نام و یا در راستای منافع آن، مرتکب جرم شود. بنابراین در فرض سؤال و در حوادث اشاره¬شده در آن، چنانچه دلیل کافی بر توجه اتهام به اشخاص حقوقی وجود داشته باشد، مطابق مقررات مواد 688 تا 696 قانون آیین دادرسی کیفری 1392 و اصلاحات و الحاقات بعدی اقدام می¬گردد؛ یعنی حتما باید به شخص حقوقی اخطار شود تا نسبت به معرفی نماینده قانونی یا وکیل خود اقدام نماید و پس از حضور نماینده شخص حقوقی مطابق ماده 689 قانون مذکور، اتهام وفق مقررات برای وی تبیین می¬شود. حضور نماینده قانونی شخص حقوقی تنها جهت انجام تحقیق یا دفاع از اتهام انتسابی به شخص حقوقی است و هیچ¬یک از الزامات و محدودیت¬های مقرر در قانون برای متهم در مورد وی اعمال نمی¬گردد؛ زیرا اتهام متوجه شخص حقوقی است، نه نماینده وی. مراد از "تبیین" در ماده 689 قانون آیین دادرسی کیفری 1392 آن است که موضوع برای نماینده قانونی شخص حقوقی (در فرض سؤال، رییس اداره برق یا اداره راه و ترابری) بیان شود؛ به نحوی که وی از موضوع اتهام و دلایل انتساب آن به شخص حقوقی آگاهی حاصل نماید تا بتواند به نمایندگی از شخص حقوقی دفاعیات خود را مطرح نماید. 2- اولا اظهارنظر بازرس کار یا هیأت کارشناسی، اظهارنظر کارشناسی محسوب می¬گردد و تعیین مقصر یا مقصرین حادثه، یک امر قضایی است که با انجام تحقیقات لازم و کسب نظر کارشناسان یا بازرسان ذیربط و با توجه به اوضاع و احوال پرونده، به عهده مرجع قضایی رسیدگی¬کننده است. ثانیا با توجه به ماده 143 قانون مجازات اسلامی 1392، اصل بر مسئولیت کیفری شخص حقیقی است و با لحاظ تبصره ماده 14 و ماده 452 قانون مذکور و نیز با لحاظ ماده 11 قانون مسئولیت مدنی مصوب 1339، چنانچه ورود خسارت و وقوع جنایت، ناشی از خطای شخص حقیقی باشد، مسئولیت پرداخت دیه (و تحمل کیفر) نیز به عهده وی به عنوان شخص مقصر است و شخص حقوقی از این حیث مسئولیتی نخواهد داشت. بدیهی است چنانچه، ورود خسارت ( یا جنایت)، ناشی از نقص وسایل اداری و مرتبط با عملکرد شخص حقوقی (اداره) باشد، دراینصورت شخص حقوقی مسئول پرداخت خسارت (و دیه) بوده ومسئولیتی از این بابت متوجه مدیران و کارکنان آن نمی باشد. تشخیص مصداق به عهده مرجع قضایی رسیدگی¬کننده است. 3- با توجه به آنچه که در بندهای قبلی گفته شد، حکم به پرداخت دیه و خسارت در صورت توجه اتهام حسب مورد علیه شخص حقوقی (اداره) یا شخص حقیقی (رییس اداره) یا هر دو، مطابق مقررات "کتاب چهارم دیات" قانون مجازات اسلامی 1392 صادر می¬شود. ضمنا پاسخ سؤالات اول و دوم قبلا طی شماره¬های 1157/94/7 مورخ 11/5/1394 و 2081/94/7 مورخ 27/7/1394 اعلام و ارسال شده است.

اولین

قبلی

بعدی

آخرین

ثبت ارتباط موضوعات

موضوع

ثبت ارتباط قوانین

قانون

جزئیات قانون

رای وحدت رویه شماره 224 مورخ 1323/07/27 آرای وحدت رویه هیات عمومی دیوان عالی کشور

بسمه تعالی
رای وحدت رویه هیات عمومی دیوان عالی کشور
برطبق ماده 48 قانون امور حسبی امور قیمومت نسبت به محجوری که اقامتگاه او در ایران است با دادگاه شهرستانی است که اقامتگاه محجور در حوزه آن می باشد. بنابراین مرجع تعیین قیم برای صغیر مقیم ایران دادگاه شهرستانی است که اقامتگاه صغیر در حوزه آن باشد اعم از اینکه اقامتگاه پدرصغیر که فوت شده در آنجا بوده یا نبوده است.
هیات عمومی دیوان عالی کشور

ثبت ارتباط توضیحات

ردیف

توضیحات

منبع

نحوه نمایش

نمایش برای همه

نمایش برای من