عضویت ورود

مشاوره تلفنی 09111390225

اینستاگرام

واتساپ

استان گیلان-رشت-خیابان معلم-بعد از استانداری-بن بست معلم-ساختمان ایران-طبقه ۲-واحد ۴

گزارش وجود اشتباه در این متن

نظریه مشورتی شماره 7/1404/271 اداره کل حقوقی قوه قضاییه مورخ 1404/09/17 نظریات مشورتی قوه قضائیه

شماره نظریه : 7/1404/271
شماره پرونده : 1404-168-271ک
تاریخ نظریه : 1404/09/17

استعلام :
وفق ماده 296 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 شعب دادگاه کیفری یک دارای رئیس و دو مستشار است که با حضور دو عضو نیز رسمیت می‌یابد و در صورت عدم حضور رئیس،‌ ریاست دادگاه به عهده عضو مستشاری است که سابقه قضایی بیشتری دارد؛ به موجب تبصره 2 همین ماده، دادرس علی‌البدل حسب مورد می‌تواند به جای رئیس یا مستشار انجام وظیفه کند. همچنین با انتخاب رئیس کل دادگستری استان، عضویت مستشاران دادگاه‌های تجدیدنظر در دادگاه کیفری یک و دادگاه انقلاب در مواردی که با تعدد قاضی رسیدگی می‌کند بلامانع است. در خصوص مقرره فوق، به نظر می‌رسد هر چند حضور مستشاران؛ اعم از مستشار دارای سابقه خدمت بیشتر یا کمتر در جلسات رسیدگی دادگاه الزامی‌ است؛ اما اداره جلسه فقط با رئیس شعبه و در غیاب وی با مستشار ارشد است و مستشار با سابقه کمتر، علاوه بر عدم تکلیف، حق ریاست و اداره جلسه را ندارد. همچنین وفق ماده 389 قانون یادشده قانون پس از اتمام مهلت اعم از آنکه ایراد و اعتراضی واصل شده یا نشده باشد، مدیر دفتر، پرونده را به دادگاه ارسال می‌کند. رئیس دادگاه، پرونده را شخصاً بررسی و گزارش جامع آن را تنظیم و یا به نوبت به یکی از اعضای دادگاه ارجاع می‌کند. عضو مذکور حداکثر ظرف 10 روز، گزارش مبسوط راجع به اتهام و ادله و جریان پرونده را تهیه و تقدیم رئیس می‌کند. از این حکم قانونی چنین مستفاد است که تهیه گزارش پرونده برای تشکیل جلسه مقدماتی دادگاه ضروری است و این گزارش توسط رئیس دادگاه تهیه می‌شود و فقط در صورت ارجاع پرونده به یکی از مستشاران؛ اعم از ارشد یا دارای سابقه کمتر برای تهیه گزارش مهلت قانونی تعیین شده است؛ در غیر این صورت، تکلیفی متوجه مستشاران نیست. همچنین وفق ماده 395 قانون یادشده، در دادگاه کیفری یک و نیز در تمام مواردی که رسیدگی مرجع قضایی با قضات متعدد پیش‌بینی شده باشد، رأی اکثریت تمام اعضاء ملاک است. نظر اقلیت باید به طور مستدل در پرونده درج شود. در صورتی که نظر اکثریت به شرح فوق حاصل نشود، یک عضو مستشار دیگر توسط مقام ارجاع اضافه می‌شود. از این حکم چنین مستفاد است که مستشاران و رئیس دادگاه در امر مشورت و اظهار نظر؛ اعم از موافق یا مخالف از حق برابر برخوردارند و در صورت مخالف بودن هر یک آنها؛ اعم از رئیس یا مستشاران باید نظر مخالف خود را به صورت مستدل مکتوب و در پرونده درج کنند. در ماده 397 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 نیز پیش‌بینی شده است که قضات دادگاه کیفری یک می‌توانند با اجازه رئیس دادگاه از طرفین و وکلای آنان، شهود، اهل خبره و دادستان پرسش کنند. از نص این ماده چنین برداشت می‌شود که هرچند حضور مستشاران در جلسه رسیدگی الزامی است؛ اما مستشاران دادگاه کیفری یک؛ اعم از مستشاری که دارای سابقه بیشتر و یا سابقه کمتر است، در صورت عدم اجازه رئیس دادگاه حتی اجازه مطرح کردن پرسش‌هایی را که ضروری می‌داند، ندارد. توضیح آنکه به موجب ماده 404 (اصلاحی 1394) قانون یادشده، اعضای دادگاه پس از اعلام ختم رسیدگی با استعانت از خداوند متعال، تکیه بر شرف و وجدان و با توجه به محتویات پرونده، مشاوره می‌نمایند و در همان جلسه و در صورت عدم امکان، در اولین فرصت و حداکثر ظرف مدت یک هفته مبادرت به صدور رأی می‌کنند. در صورتی که بین اعضای دادگاه اتفاق نظر حاصل نشود، رأی اکثریت معتبر است. انشای رأی به عهده رئیس دادگاه است؛ از حکم این ماده چنین مستفاد است که مستشاران در صورت حضور رئیس دادگاه فقط تکلیف حضور در جلسه دادگاه، مشاوره و اعلام نظر موافق و امضاء پیش‌نویس و رأی صادره و یا مخالفت و مکتوب کردن نظریه و استدلال خود را دارند و در صورتی‌که رئیس دادگاه غایب باشد و یا آنکه جزء اقلیت باشد، وظایف وی به عهده مستشار با سابقه بیشتر و به اصطلاح ارشد است و در هر صورت، مستشاری که داری سابقه کمتر است، نه تنها تکلیفی ندارد؛ بلکه بدون اجازه رئیس دادگاه، اجازه اداره و ریاست جلسه رسیدگی، ‌سؤال از اصحاب پرونده و وکلا و شهود و تهیه پیش‌نویس یا انشاء رأی را ندارد. نتیجه آنکه، از مواد قانونی فوق‌الذکر می‌توان این نتیجه را حاصل دانست که تکلیف اختصاصی مستشار با سابقه کمتر، صرفاً محدود به انجام وظایف قانونی محوله؛ مشتمل بر مشارکت فعال و حضور در جلسات رسیدگی و در صورت اجازه رئیس، سؤال و انجام تحقیقات؛ شرکت در جلسات شعب دیگر برای رسمیت پیدا کردن جلسه شعبه پس از درخواست شعبه و تعیین به عنوان مستشار و ارجاع توسط سرپرست یا معاون ارجاع دادگاه‌های کیفری یک؛ مشاوره و اظهار نظر حقوقی و مکتوب کردن نظر قضایی پس از ختم رسیدگی در صورتی‌که در اقلیت باشد؛ تنظیم گزارش در مهلت قانونی ده روزه؛ در صورت ارجاع پرونده توسط رئیس شعبه؛ انشاء و نگارش رأی صرفاً در غیاب تمامی مقامات ارشد است که وفق نص ماده 296 همان قانون این امر ممکن نیست. با عنایت به مراتب و توضیحات پیش‌گفته، خواهشمند است به پرسش‌های زیر پاسخ دهید: 1- با توجه به نص ماده 389 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392، آیا رئیس شعبه در تقسیم و ارجاع پرونده‌ها برای اظهارنظر یا تهیه گزارش به مستشاران؛ بویژه مستشار با سابقه کمتر، تکلیف قانونی دارد و آیا این موضوع در حدود صلاحدید وی است؟ در این خصوص، مسئولیت قانونی رئیس شعبه چیست؟ 2- در صورت عدم ارجاع پرونده یا عدم ارجاع به تعداد کافی در طول سال و ایام حضور مستشار در شعبه توسط رئیس شعبه، تکلیف و مسئولیت مستشار چیست؟ 3- در صورتی که به‌رغم گزارش کتبی و اعلام عدم ارجاع پرونده توسط مستشار به سرپرست دادگاه‌های کیفری یک، تهیه گزارش از مستشار مطالبه نشده باشد، آیا هیأت بازرسی یا ارزشیابی و یا دادسرای انتظامی می‌تواند مستشار را به علت عدم ارائه گزارش مؤاخذه یا برای وی امتیاز منفی منظور کند؟ 4- نظر اداره محترم حقوقی در خصوص روش و شاخص‌های ارزشیابی مستشار با سابقه کمتر که امکان نگارش رأی یا انشای رأی برای وی فراهم نشده است، چیست؟ آیا این موضوع می‌تواند موجب محرومیت از ارتقا شود و یا آنکه باید برای آن راهکار خاصی در نظر گرفت؟ 5- بر اساس ماده 404 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 که انشای رأی را صرفاً به رئیس دادگاه یا در غیاب وی به مستشار با سابقه بیشتر واگذار کرده است، شیوه ارزشیابی مستشار با سابقه کمتر در عمل چیست؟ 6- آیا معیار ارزشیابی مستشار با سابقه کمتر، صرفاً بر اساس ایفای تکالیف مقرر قانونی مانند شرکت در جلسات رسیدگی، مشاوره و اظهارنظر و تهیه گزارش (در صورت ارجاع رئیس شعبه) خواهد بود؟ 7- در فرضی که به دلایلی از جمله عدم ارجاع یا عدم اجازه شرکت در انشای رأی به مستشار با سابقه کمتر، عملاً وی فاقد سابقه عملی برای ارتقا شود، تکلیف ارزشیابی او و حق اعتراض وی چگونه خواهد بود؟ 8-‌ با عنایت به منع صریح ماده 404 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392، آیا واحد نظارت و بازرسی، بازرس دادگستری استان، سرپرست مجتمع قضایی، معاون ارجاع، رئیس شعبه یا هیأت ارزشیابی قضات استان و یا دادسرای انتظامی قضات می‌توانند مستشار با سابقه کمتر را ملزم به انشای رأی نمایند و یا بابت عدم انشاء رأی، ارزشیابی منفی بدهند یا اقدام انتظامی انجام دهند؟ آیا اساساً این درخواست یا ارزیابی، وجاهت قانونی دارد؟ 9- آیا مطابق قانون و رویه دادسرای انتظامی، می‌توان صرفاً به دلیل عدم انشاء رأی توسط مستشار با سابقه کمتر (برخلاف نص ماده 404 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392)، صلاحیت علمی، تجربی یا قضایی وی را زیر سؤال برد و یا با توسل به این موضوع، در فرآیند ارزیابی علمی، امتیاز منفی لحاظ کرد؟ 10- چنانچه در فرآیند ارزشیابی قضات، از مستشار با سابقه کمتر خواسته شود به‌رغم تصریح ماده 404 یادشده، مبادرت به انشای رأی کند و یا گزارش رأی ارائه دهد، تکلیف قانونی این مستشار و صحت یا سقم اقدام هیأت ارزشیابی چیست؟ 11- آیا مستشار با سابقه کمتر در دادگاه کیفری یک مکلف به نگارش رأی است؟ 12- آیا ارزشیابی مستشار دارای سابقه کمتر صرفاً باید بر اساس حضور وی در جلسات، اظهار نظر حقوقی و تهیه گزارش در صورت ارجاع باشد؟ 13- در صورتی که نگارش رأی بر خلاف ماده 404 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 درخواست شود، آیا می‌توان بابت عدم نگارش رأی امتیاز منفی اعمال کرد؟ وظیفه و حقوق قانونی مستشار دارای سابقه خدمت کمتر چیست؟ 14- چنانچه مسؤول ارزیابی یا دادسرای انتظامی قضات، بدون رعایت حکم قانون از مستشار با سابقه کمتر مطالبه‌ای داشته باشد، مرجع رسیدگی به اعتراض به این درخواست، کدام است؟ 15-‌ با عنایت به نص ماده 404 پیش‌گفته و فرض سؤالات هشتم، نهم، دهم، سیزدهم و چهاردهم، چنانچه گزارشی با عنوان ترک فعل به سبب عدم انشاء رأی به مراجع نظارتی یا دادسرای انتظامی قضات ارسال شود، آیا این امر از مصادیق تکلیف مالایطاق و گزارش خلاف واقع موضوع ماده 698 قانون مجازات اسلامی (تعزیرات مصوب 1375) است؟
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه :
1-وظیفه و اختیار رئیس دادگاه کیفری یک در تهیه گزارش جامع پرونده همان است که در ماده 389 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 در عبارت «رئیس دادگاه پرونده را شخصاً بررسی و گزارش جامع آن را تنظیم و یا به نوبت به یکی از اعضای دادگاه ارجاع می‌کند» آمده است و در صورت ارجاع به دیگر اعضای دادگاه (مستشاران دادگاه کیفری یک)، رعایت نوبت الزامی است. 2-از قسمت اخیر ماده یک قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 و اصل قانونی بودن دادرسی کیفری موضوع ماده 2 این قانون، چنین مستفاد است که تکلیف مستشار دادگاه کیفری یک همان است که از جمله در مقررات مربوط به رسیدگی به دادگاه کیفری یک (فصل چهارم قانون یادشده؛ مواد 382 به بعد این قانون) آمده است. 3 تا 10 و 12 تا 14- اولاً، ‌با عنایت به ماده یک قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 و صدر ماده 2 این قانون، اشخاص و مقامات قضایی و وظایف و اختیارات آنان تابع اصل کلی حاکمیت قانون و اصل قانونی بودن دادرسی کیفری است و تکلیف قانونی مستشار دادگاه کیفری یک، تابعی از این اصل است. ثانیاً، بررسی و نقد شاخص‌های ارزشیابی رفتار و عملکرد قضات و معیارهای آن و ارتقاء مقامات قضایی از حیطه وظایف اداره کل حقوقی خارج است و مطابق ماده 12 قانون نظارت بر رفتار قضات مصوب 1390 و آیین‌نامه اجرایی این قانون مصوب 25/2/1395 و دستورالعمل ترفیع دارندگان پایه قضایی مصوب 24/12/1398 رفتار می‌شود. 11- کیفیت صدور رأی و نقش مستشار دادگاه کیفری یک در رسیدگی و انشاء رأی همان است که در مقررات مربوط به کیفیت رسیدگی و صدور رأی در دادگاه کیفری یک؛ از جمله مواد 404 و 395 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 آمده است. 15- اولاً، گزارش خلاف واقع و مغرضانه قضات نسبت به یکدیگر، وفق بند یک ماده 17 قانون نظارت بر رفتار قضات مصوب 1390، تخلف انتظامی است. ثانیاً، تشخیص مصداق جرایم و انطباق رفتار ارتکابی با قانون بر عهده مقامات قضایی رسیدگی کننده است و از وظایف اداره کل حقوقی خارج است.

اولین

قبلی

بعدی

آخرین

ثبت ارتباط موضوعات

موضوع

ثبت ارتباط قوانین

قانون

جزئیات قانون

رای وحدت رویه شماره 224 مورخ 1323/07/27 آرای وحدت رویه هیات عمومی دیوان عالی کشور

بسمه تعالی
رای وحدت رویه هیات عمومی دیوان عالی کشور
برطبق ماده 48 قانون امور حسبی امور قیمومت نسبت به محجوری که اقامتگاه او در ایران است با دادگاه شهرستانی است که اقامتگاه محجور در حوزه آن می باشد. بنابراین مرجع تعیین قیم برای صغیر مقیم ایران دادگاه شهرستانی است که اقامتگاه صغیر در حوزه آن باشد اعم از اینکه اقامتگاه پدرصغیر که فوت شده در آنجا بوده یا نبوده است.
هیات عمومی دیوان عالی کشور

ثبت ارتباط توضیحات

ردیف

توضیحات

منبع

نحوه نمایش

نمایش برای همه

نمایش برای من